عشق خداست، هنگاميكه آرزو مي كني آب رودخانه بر تن زني به كنار ساحل مي روي و در نقطه اي نچندان گود خويش را به آب مي سپاري. هم چنين براي عشق ورزيدن و دريافت واقعي نعمات عشق الهي، ما بايد دست از خويش كوچك خود برداريم، و اعمالي را بجا بياوريم كه در جهت منافع همنوعان باشد. بهمين دليل است كه اين روح در افتخاري آرميده كه از همنوعش حاصل كرده، و از رحمت و بركت خدا در بهشت بهره ور شده است. او بيدرنگ ايثار كرد.

“عشق جوهر و روح زندگي است در همه چيز و همه كس در جهان هستي و خود بي تغيير و لايزال است عشق والاترين كالاهاست، و ريشه در خانه خدا دارد. عشق در هر دلي كه غنچه كرد، آن روح به بالاترين جايگاه خداوند متعال برده مي شود. همه فضيلتهاي نيكو و نيكي ها كم كم راه خويش را به خانه حقيقي، در قلبي كه منزلگاه عشق است پيدا خواهد كرده و همه خصلتهاي ديگر پژمرده شده و مي ميرند.

“پس با تو مي گويم كه جائي كه عشق خالص باشد، پيوندي با روح حق شكل مي گيرد كه از منشاء اصلي سرچشمه الهي بصورت سيلاني از عشق به او وصل مي شود.

“اگر عشقي صميمانه از براي خدا داشته باشي به فيض او به اينجا رهبري ميشوي، و رحمت و نور مقدس او تدريجاً خويش تو را منور مي كند، آنگاه همه آرزوهاي بيروني كم كم ناپديد مي شوند.

“مي گويم كه عشق مرزي ندارد، حدي نمي شناسد، و با هيچ شرطي محدود نمي شود؛ و همانند منشاء خود، خدا حاضر مطلق است، قادر مطلق و عالم مطلق است با همه نتايج منفعت بارش.

“با هر موجي از عشق كه در دل عاشق بر ميخيزد با خود خبرهاي خوش و شعف از جانب معشوق به ارمغان مي آورد و هر فكري كه بر چنين قلبي خطور كند نشاني است از يك عمل نيكو و خدمت به خاطر معشوق.
“خدا عشق مي ورزد و از آنهائي كه با تمام قلب و روح به وي عشق مي ورزند مواظبت مي كند، و اندك اندك آنانرا به سوي خود جذب مي كند، بسوي مركز نور خالص. عشق در جوهر، خالص و مقدس است، و آدمي بايد همواره خويش را در اين نور نگاهدارد.