قانون حقيقت مي‌گويد كه بايد بهاي هر چيزي را پرداخت و اين بها بايد به فراخور آنچه دريافت مي‌شود، پرداخته شود؛ اما آدمي غالباً برخلاف اين مي‌پندارد.

او بي‌درنگ بهاي هر چيز كم اهميت و بي‌فايده را مي‌پردازد، اما براي چيزهاي ارزشمند چانه مي‌زند. او بايد اين مسئله را خود درك كند و تا آن زمان مدام به درگاه خدا استغاثه خواهد كرد.

راه هاي اصول‌گرا آدمي را در اين ادراك كمكي نمي‌كنند.

او بايد خود گام‌هاي لازم را در جستجوي حقيقت بردارد.

او بايد به اين درك نايل شود كه با تفكر يا احساس مي‌تواند قالبي را بيافريند.

انسان خود ندانسته هر روز در كار ساختن قالب‌هاي غلط است.

مي‌دانيد كه ساختن عمدي قالب‌هاي درست و درست فكر كردن تا چه حد حياتي و مهم است.

آدمي بايد بداند كه حقيقت منشأ و خالق همه چيز است.

وقتي كه اين را كاملاً درك كرد آماده است كه خود را براي برآورده ساختن نيازهايش مجرا كند.

ما به‌واسطة مشاهده در مي‌يابيم كه تمام تجارب، لذت‌ها، رنج‌ها، پيروزي‌ها و نوميدي‌ها حاصل كاركرد دقيق علتي است كه آنها را آفريده.

شما با انديشيدن همچون مجرايي براي انتشار قدرت حقيقت عمل مي‌كنيد و قالبي را مي‌آفرينيد. به همين علت بايد توجه داشته باشيد كه ساخت عمدي قالب‌هاي صحيح، امري ضروري و حياتي است.

كليد شكست يا پيروزي در اين جهان فيزيكي در همين نكته نهفته است.

وقتي كه قالبي را مي‌سازيد و حقيقت هستي را در آن مي‌دمد، در جهان‌هاي نامرئي تحولات بزرگي روي مي‌دهد.

اين قالب در زهدان اقليم ناديدني مي‌ماند تا روز تولد آن فرا رسد و در آن هنگام متولد مي‌شود و شما و همگان آن را مي‌بينيد. اين موضوع به‌هيچ وجه توهم نيست و به عواطف نيز مربوط نمي‌شود، بلكه علمي دقيق بوده، بر پاية قانوني بلاتغيير استوار است. با استفاده از اين دانش ما و همگان مي‌توانيم خواسته‌هاي خود را محقق كنيم.

البته در اين راه موانعي نيز وجود دارد. اول حكم دشواري بيش از حد موفقيت در تصويرسازي است كه مسلماً حكمي نادرست است. بسياري از نويسندگان چنين القا مي‌كنند كه اين كاري بسيار دشوار و رازي سر به مْهر است،

در حالي كه تصويرسازي آسان است و هر كسي از عهدة آن برمي‌آيد.

دومين مانع اين پندار است كه با در پيش گرفتن عمل آفرينش توسط فكر، همه چيز بايد بلافاصله براي شما مهيا شود؛ در حالي كه چنين نيست.

چنانچه شما سال‌ها اسير غلط انديشي بوده و افكار و تجليات نادرستي مي‌آفريده‌ايد، در اكثر اوقات بايد آنها از ميدان به‌در شوند

تا چيز بهتري بتواند در عرصة آگاهي جاي آنها را پر كند.

علت اين كه بسياري از افراد با دعا يا اقرار به ايمان به جايي نمي‌رسند، اين است كه

خود را مخزن ذخيرة مواهب الهي مي‌دانند.

اگر ما واقعاً معتقد باشيم كه روح الهي مي‌تواند تمام نيازهاي ما را، هر قدر هم كه به‌دست آوردن آنها دشوار باشد، تأمين كند

،‌ ديگر براي برخورداري بيشتر به همان چيزي كه داريم در نمي‌آويزيم.

نمي‌توان مجراي خروج جريان را بست و در عين حال مجراي ورودي را باز نگاه داشت، چون با بسته شدن يك طرف، هر دو سر مسدود مي‌شود.